Oszałamiająca doskonałość. Draconian powraca z fenomenalnym albumem "In Somnolent Ruin".

 

Draconian to już instytucja. Od premiery debiutu Where Lovers Mourn minęły już 23 lata, a ten szwedzki sekstet death doomowy utrzymał niewzruszony standard jakości na siedmiu studyjnych krążkach, tworząc legendarną dyskografię. Każdy fan ten grupy ma swojego faworyta wśród tych siedmiu płyt, ale znalezienie wspólnego upodobania jest dość rzadkie. Świadczy to nie tylko o różnorodności brzmienia Draconian, ale także o solidności ich kompozycji , zdolnych poruszyć serce każdego, kto się z nim zetknie. Ja, równie podatny na zakapturzony urok twórczości Szwedów, w cudowny sposób wszedłem w posiadanie ich ósmego albumu, In Somnolent Ruin, który jest wyjątkowy. Celebrując ponowne spotkanie z syreną Lisą Johansson, Draconian wzmocnił zarówno piękno, jak i bestialską stronę swojego charakterystycznego brzmienia na swym nowym wydawnictwie. Ciężki jak Arcane Rain Fell i A Rose For The Apocalypse i delikatny jak Sovran i Under A Godless Veil, In Somnolent Ruin nieubłaganie brnie przez niepoznawalny całun z desperacką furią i szczerym smutkiem. Dychotomia intensywności i wdzięku ucieleśnia ten godzinny żałobny, mrok i mgła delikatnie muskają skórę, gdy ziemia wiruje pod stopami, a zachmurzone niebo grzmi nad nami. Emocje wyczarowane gotyckim czarem Draconian, głębokie fale, które oscylują między napięciem a uwolnieniem w przytłaczających koncentracjach, zaciemniają mój wzrok i rozświetlają moje synapsy. Z tego właśnie znany jest ten szwedzki sekstet, ale na In Somnolent Ruin przeszedł właściwie samego siebie. 

In Somnolent Ruin rozkwita przede wszystkim dzięki porywającym dźwiękom. Lisa i Anders Jacobssonowie szczególnie błyszczą tutaj, wkładając swoje partie wokalne z pełnym zaangażowaniem (The Monochrome Blade, The Face Of God, Cold Heavens). Anders brzmi szczególnie jadowicie, a jego ostre growle i wrzeszczące chrypki mrożą krew w żyłach i roztapiają kości z każdym słowem (I Gave You Wings). Lisa zaś śpiewa jak nigdy dotąd, prezentując skalę i moc, której nigdy wcześniej aż tak nie prezentowała (posłuchajcie choćby Cold Heavens). Nie chcąc być zdeklasowanym, gitarzyści Johan Ericson i Niklas Nord wyciskają z trzewi potężne riffy i łączą je w harmoniczną całość. Wykorzystują w ten sposób najbardziej krwawiące melodie przewodnie (I Welcome Thy Arrow, Misanthrope River), tworząc cudowną mieszaninę faktur i brzmień, wirującą z zabójczą gracją dymu. Perkusista Daniel Johansson i basista Daniel Arvidsson tworzą potężną sekcję rytmiczną, która wzbogaca In Somnolent Ruin o potężny ciężar i przenikliwe rytmy. Johansson zachwyca zwłaszcza beatami i wypełnieniami, które niemal nie naśladują riffów Niklasa, a zamiast tego wytyczają własną ścieżkę wplatając się w przestrzenie między gitarami a wokalem z potężną muskularnością. Działając jak precyzyjnie dostrojona maszyna, Draconian w In Somnolent Ruin to wyjątkowe połączenie, które wynosi każdy szczyt i crescendo ponad wszelkie wyżyny.

Ta wielkość rozciąga się jednak na pisanie piosenek, bowiem In Somnolent Ruin prezentuje niektóre z najfajniejszych utworów Draconian w ich dyskografii. Z nie mniej niż czterema kandydatami do mojej playlisty piosenek roku (The Monochrome Blade, The Face Of God, I Gave You Wings, Cold Heavens), wpływ tych dziewięciu kompozycji - zarówno izolowanych, jak i zintegrowanych z całością - pozostawia na moich martensach jedynie kurz i gruz. Emocjonalnie niszczycielski, bogato szczegółowy, imponujący w postawie i majestatyczny.  Wznoszące się łuki, które łączą poruszającą narrację z serdeczną ekspresją, uosabiają przejście In Somnolent Ruin od pełnego riffów wyzwania I Welcome Thy Arrow do gorzkiej śmierci Lethe. Gdy przemierzysz ten łuk, cudowne przejścia poprowadzą Cię przez zakręty i sęki tak piękne w formie, jak są śmiertelnie niebezpieczne w dotyku. Draconian stworzył coś na tyle znajomego, by pieścić i koić, ale jednocześnie zaskakującego witalnością i charyzmą, że każdy nowy utwór wydaje się równie fascynujący i wpływowy, co pierwszy. Jestem oszołomiony! In Somnolent Ruin to rzadki triumf. To wręcz list miłosny do bogatej przeszłości Draconian i celebracja ich współczesności, dopracowanej do oszałamiającej doskonałości. Kandydat do Płyty Roku 2026. Pozycja obowiązkowa!😍 Bartas✌☮

Prawdziwe poczucie odnowy i odrodzenia. O nowej płycie Foo Fighters "Your Favorite Toy" słów kilka.

 

To prawda, że czekają nas lepsze dni - mówił sam Dave Grohl podczas jednego z niewielu wolniejszych momentów na dwunastym studyjnym albumie Foo Fighters Your Favorite Toy. Albumy zawsze były reaktywnymi dokumentami z życia lidera formacji. Każdy niemal album był odpowiedzią na poprzedni i odzwierciedlał czasy, które go zrodziły. Album But He We Are z 2023 był power-rockową odpowiedzią na popowo zabarwiony Medicine At Midnight z 2021 roku, a także miejscem, w którym można było wyrzucić z siebie żal po stracie świetnego perkusisty, nieodżałowanego Taylora Hawkinsa w 2022 roku. Ten nowy album ukazuje się w okresie zawirowań rodzinnych Grohla i - co w pełni zrozumiałe - skrywa swoej zawirowania pod nieco bardziej nieprzejrzystymi wartwami. Niewiele rewelacji można znaleźć w utworze Window: I’m just a puddle on the ground (...)then I saw Your face there in the window / You were a window cleaner laying in the Sun. Nie ma jednak nic tak naprawdę nieprzejrzystego w przekazie. Your Favorite Toy to zaciekłe potwierdzenie pierwotnej post-grunge’owej mocy Foos, które zachwyci zagorzałych fanów i uderza z impetem w ziemię.

Otwierający Caught In The Echo to ewidentny i natychmiastowy klasyk FF z ostrym staccato, new wave’owymi riffami grunge, ponurym środkiem ósemki oraz stratosferycznym punktem kulminacyjnym, kiedy Grohl wrzeszczy jak opętany: Decide, decide, decide, decide, do I, do I, do I, do I? W Come Of All People oraz dudniącym i hardcore’owym utworze tytułowym mamy zapalający ton melodyjnego garażowego punka. Środek drogi jest ledwo widoczny. Nawet doskonały Window - przerywnik bardziej swobodnego indie rocka z kręcącą się i swobodną melodią - plasuje się w połowie drogi między niedawnymi dokonaniami Queens Of The Stone Age, a wczesnym solowym albumem Franka Blacka. Płyta emanuje prawdziwym poczuciem odnowy i odrodzenia, niezależnie od tego jakie zwroty akcji przyjmie. If You Only Knew to w gruncie rzeczy country blues, ale świeżo odziany w biały denim. Atmosfera kompozycji Spite Shine przypomina rozpędzony i wirujący punkowy koncert w małym klubie, zaś Unconditional obiecuje promyk emocjonalnego światła i przestrzeni w swoich noirowych wersach - Everything hurts / Can’t say what’s on my mind / I’m just not sure - zanim galopem odleci w kanionową chwałę rocka.

Koniec albumu kieruje power-grunge'owe beczki na szersze tematy: mdłą sławę błagalnego Child Actor; coraz bardziej syntetyczny i niestabilny świat w Amen, Caveman. Jednak dominujące poczucie ikony post-grunge'u, która robi wszystko, co potrafi - grając najmocniej w najtrudniejszych chwilach - napędza do działania z pełną mocą. Świetny album!💣 Bartas✌☮

Wybierz miłość. Ringo Starr i jego kolejny country'owy album - "Long Long Road".

 

Ringo ciśnie do przodu! Ledwo co wydał w roku 2025 świetny album z muzyką country Look Up, a tu już kolejna płyta pojawiła się na horyzoncie. Jestem zarówno zagorzałym beatlemaniakiem, co sympatykiem solowej twórczości niezrównanego perkusisty Żuczków. Poprzednia płyta artysty tak bardzo zapętliła się w moim odtwarzaczu, że stała się moją ulubioną płytą roku ubiegłego. W międzyczasie Richard Starkey (bo tak naprawdę się nazywa) w 7 lipca 2025 roku skończył osiemdziesiąt pięć lat, a formy i energii może pozazdrościć mu niejeden młodzieniec. Tak więc czekałem na nowy album z niecierpliwością. Long Long Road ukazał się dzień po moich 40. urodzinach. To jego już 22 solowy album. Jeśli ktoś nie zna jego solowego dorobku to naprawdę polecam. W Beatlesach zawsze żył jakby w cieniu jako autor i kompozytor. Cokolwiek przyniósł na próbę zespołu to okazało się być plagiatem, a pozostali członkowie zespołu nie mieli wobec niego litości. Biedak. Dopiero Don’t Pass Me By uważany jest za jego pierwszy w całości napisany utwór i zaakceptowany przez Paula, Johna i George'a. Ale tak naprawdę to Ringo rozwinął się dopiero solowo. Każdy album wart jest uszu. No, ale przejdźmy już może do nowego albumu

Album rozpoczyna się nostalgicznym gitarowym riffem. To kompozycja Returning Without Tears, która utrzymana jest w klimacie ballad przy ognisku. Dodatkowo skrzypce w tle utworu są bardzo miłym akcentem, więc przy pierwszym odsłuchu ciekaw byłem jakie inne instrumenty pojawią się na krążku. Idąc dalej mamy utwór Baby, Don’t Go, który skłania się ku bardziej bardziej tradycyjnym, zachodnim aspektom muzyki country. Tekst jest prosty, ale nostalgiczne partie instrumentalne - zwłaszcza solo gitary akustycznej zaczynające się około 1:42 minuty - są charakterystyczne dla intrygi związanej ze Stanami Zjednoczonymi. Słuchając tego utworu można wyobrazić sobie, że jest się na pustyni podczas podróży słynną Route 66, więc jeśli jesteś fanem Dzikiego Zachodu (jak ja) to polecam Ci ten utwór. Poza samym utworem, tytuł I Don’t See Me In Your Eyes Anymore mnie lekko zaniepokoił. Co z Tobą, Ringo? Tak czy owak: to piękna piosenka, która zawiera melancholijny, plażowy klimat. Można przy niej fajnie pobujać głową. It’s Been Too Long był strzałem w dziesiątkę jeśli idzie o singiel promocyjny. Rozpoczynając się od groovowych riffów gitary akustycznej, kompozycja sprawia wrażenie powrotu do domu, co sugeruje tytuł.

Jeśli chodzi o smutne klimaty to Why brzmi jak kolejnym, melancholijny kawałek country. Początkowo nie bardzo byłem pewien moich odczuć względem niego, ale coś jednak przykuło moją uwagę. W kompozycji tej słychać bardzo delikatną grę na klawiszach. Ten zaś instrument występuje przecież w wielu utworach Beatlesów. A ja uwielbiam brzmienie pianina, więc - jeśli się nie mylę - to myślę, że ten utwór będzie mi się zapętał częściej. You And I (Waste Of Love) na moment odrywa się od smutku, rozpoczynając się łagodniej i delikatniej. Wierny swojemu hasłu Peace & Love, Ringo radośnie śpiewa o uczuciach związanych z byciem zakochanym. Wiele osób powie, że utwory na tej płycie są proste i nie myliłby się, ale właśnie to Ringo chciał nam przekazać. Pierwsze kilka sekund utworu My Baby Don’t Want Nothing zawiera nucenie, które przy pierwszym odsłuchu skojarzyło mi się… Enyą. Nigdy nie przyszłoby mi do głowy w jakikolwiek sposób porównać ją z Ringo. Jednak gdy zaczyna śpiewać, od razu staje się jasne, że to jego kolejna klasyczna piosenka o miłości. I co w tym złego? Niektóre zwrotki, takie jak Every verse I quote for You / Comes true, naprawdę zwróciły moją uwagę, bowiem pokazują jego wielką miłość do żony, Barbary Bach. Wierny charakterystycznej dla gatunku country ucieleśnienia prostych przyjemności miłości i życia, można śmiało powiedzieć, że artysta z powodzeniem uosabia ten gatunek. Kontynuując wątek miłosny, Choose Love jeszcze bardziej ukazuje prostotę wyboru prawdziwej miłości. Chociaż sam temat jest prosty, to szczególnie podoba mi się w tym numerze wykorzystanie fletu, co nadało mu unikatowy charakter. W tle słychać także więcej riffów gitary akustycznej, co nadaje kompozycji smaku. Chyba nie mogliśmy uciec od smutnych tematów. She’s Gone to swobodna ballada, pozornie o stracie. Choć nie jest to powiedziane wprost, ale zastanawiam się, czy ten utwór nie opowiada o pierwszej żonie Ringo, Maureen Starkey Tigrett, która zmarła w 1994 roku. W przeciwnym razie, może to być utwór o stracie w szerszym kontekście, który wciąż wpisuje się w ogólny temat życia. Tytułowy utwór zamyka album. To rzecz o stracie, miłości i życiu. Wręcz idealne zakończenie. Ringo zastanawia się nad upływem czasu i coraz większą otwartością umysłu, 

Wydawać by się mogło, że proste piosenki o miłości są dobre, ale jednak trochę przestarzałe. Jednak w wykonaniu 86-latka, który sam przez to wszystko przeszedł, są jak powiew świeżego powietrza. Koniec końców Ringo pragnie spędzić resztę swoich dni w pokoju i miłości i z pewnością - nie ma w tym nic złego. Co więcej, jest to godne podziwu, a Long Long Road dokładnie to odzwierciedla. Gorąco polecam i czekam na kolejne jego płyty. Może znów w przyszłym roku czymś nas mile zaskoczy?😉 Peace & Love, Ringo! ✌☮ Bartas ✌☮

Minimum słowa, maximum muzyki. Moja relacja z koncertu Erica Claptona w krakowskiej Tauron Arenie.

 

Muzyka Erica Claptona jest w moim domu odkąd pamiętam, a sam muzyk należy do grona moich absolutnie ukochanych gitarzystów świata obok takich znakomitości jak Brian May czy David Gilmour. Slowhand (bo taki ma pseudonim) niezbyt często gości w naszym kraju. Pierwszy swój koncert w Polsce zagrał w 1979 roku w ramach swojej światowej trasy promującej album Backless i nie wspomina go dobrze. Następnie wrócił do nas w roku 2008 na koncert plenerowy, który odbył się na Skwerze Kościuszki w Gdyni, a później w 2013 do Łodzi i 2014 do Oświęcimia. Niestety nie miałem okazji być na żadnym z tych wydarzeń. Krakowski występ 29 kwietnia 2026 roku był moim pierwszym i mam nadzieję, że jeszcze nie ostatnim. Wierzę mocno, że Pan Clapton nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Niemal równy tydzień wcześniej skończyłem 40 rok życia, a bilet na to niezwykłe wydarzenie był prezentem od całej rodziny. No, lepszego prezentu wymarzyć sobie nie mogłem. Zanim jednak na scenę wszedł nasz bohater, publikę świetle rozgrzał Andy Fairweather Low i The Low Riders. Dla tych, którzy być może nie wiedzą to jeden z założycieli popularnej w latach 60. grupy Amen Corner, a w ostatnich latach współpracujący z takimi muzykami jak Roger Waters, Bill Wyman czy właśnie Eric Clapton. Dał swoje godzinne prawie show, które doskonale wprawiło słuchaczy w klimat tamtego wieczoru. Było dużo bluesa i gitarowych improwizacji, dzięki czemu publika bawiła się przednio. 

No, ale bohaterem wieczoru był przecież Eric Clapton. Punktualnie o godzinie 20:30 zgasły światła, a na scenę wszedł ubrany w biały garnitur Eric wraz z własnym zespołem muzyków w składzie: Nathan East (bas/wokal), Doyle Bramhall II (gitara/wokal), Sonny Emory (perkusja), Chris Stainton (instrumenty klawiszowe), Tim Carmon (organy Hammonda/instrumenty klawiszowe) oraz wokalistki wspierające Sharon White i Katie Kissoon. Występ podzielony był na trzy części - elektryczny, akustyczny i znów elektryczny z bisem na koniec.  Bez zbędnego gadania otworzyli koncert kompozycją Badge z repertuaru grupy Cream. Bardzo dobre wejście, chociaż słuchając tego utworu w wersji studyjnej mam z nim taki problem, że jest on zbyt krótki i kończy się - kolokwialnie pisząc - z dupy. Bęc i koniec. Wersja koncertowa zrekompensowała tę stratę. Numer został zagrany spójnie i w bardziej wydłużonej wersji z dodatkowymi smaczkami instrumentalnymi. Idąc dalej mieliśmy absolutny bluesowy klasyk, na którego ja czekałem, ale spodziewałem się, że dostanę go od razu - Key To The Highway Charlesa Segara. Mimo tego, że Eric przez lata swojej kariery nie ograniczał się muzycznie, oscylując wokół różnych gatunków muzycznych, to nigdy nie zapomniał o swoich bluesowych korzeniach. Co więcej - tym występem także udowodnił, że w tym zakresie nie ma sobie równych. Nie inaczej było w przypadku I'm Your Hoochie Coochie Man Willie Dixona. Kątem oka obserwowałem ludzi stojących obok i niemal wszyscy ruszali biodrami i kolanami w takt płynącego bluesa, a moje szczęście było wręcz niewysłowione. If I Don't Be There By Morning ze wspomnianej na początku płyty Backless nie był grany bardzo dawno. To oczywiście cover Wielkiego Boba Dylana, choć zawsze o wiele bardziej podobał mi się w wersji Claptona. Nagłośnienie podczas koncertu było fantastyczne. Niemal każdy instrument słychać było idealnie, zaś oprawa wizualna godna Mistrza. Żadnych niepotrzebnych udziwnień. Sam Clapton - poza fenomenalną grą na gitarze - nadal daje radę wokalnie, mimo skończonych w tym roku 81 lat. Znakomicie wypadł i niezwykle radośnie I Shot The Sheriff - cover Marleya, chyba bardziej znany w wersji Erica. Tak właśnie zakończyła pierwsza część koncertu. 

W drugiej części Eric chwycił za gitarę akustyczną i dostaliśmy bardzo syty set akustyczny. Tak, jak byśmy wrócili na moment do pamiętnego koncertu MTV Unplugged w 1992 roku. Ja się przynajmniej tak czułem. Muzyk zagrał między innymi Kind Hearted Woman Blues swojego największego idola Roberta Johnsona, Nobody Knows You When You're Down And Out Jimmy’ego Coxa czy także dawno niegrany Golden Ring z Backless. Ale to na co chyba najbardziej publika czekała to Layla i Tears In Heaven. W sumie zastanawiałem się przed koncertem w której wersji usłyszę tę słynną piosenkę o odbiciu żony swojemu przyjacielowi. Czy wersja Derek And The Dominos czy może jednak Unplugged? Zaś Tears In Heaven zabrzmiało… troszkę bardziej weselej, niż w wersji którą znamy. Szybciej i z takim reggae’owym zacięciem. Ale to na plus. Być może Eric przepracował już ten ciężki czas i patrzy na to inaczej. 

Trzecia i ostatnia część to był istny kosmos. Tearing Us Apart, Cross Road Blues czy Little Queen Of Spades. Ale to, co absolutnie rozwaliło system to fenomenalnie zagrany Old Love. Wielu obecnych tego wieczoru jest zdania, że był to zdecydowanie najlepszy moment występu. Z pewnością! Na samo zakończenie Cocaine J.J. Cale’a, po czym muzycy zeszli ze sceny, by wrócić na moment i zagrać ostatni już utwór - Before You Accuse Me. Oczywiście w wersji elektrycznej.  Muzycy pokłonili się pięknie i zeszli ze sceny. Czy czegoś zabrakło? Zedycowanie Wonderful Tonight. Może jeszcze Pretending, Alberta czy San Francisco Bay Blues. No, ale nie można mieć w życiu wszystkiego. Eric Clapton wraz ze swoim zespołem dali z siebie publiczności trzysta procent, oczarowując całą Tauron Arenę. Minimum słów, maksimum muzyki. Kolejne wielkie marzenie koncertowe spełnione. Dzięki Rodzince. CLAPTON IS GOD! 🎸 Bartas✌☮

Prosto w otchłań piekła. Immolation i ich nowy album "Descent".

 

Brzmienie piekła jest już blisko. Niektóre zespoły i albumy - zwłaszcza w gatunku death metalu - mają talent do tworzenia wibracji ognia i zniszczenia, a Immolation są w tym absolutnymi mistrzami. Przez całą swoją karierę wykazali się niezwykłą zdolnością do kreowania obrazów ognia i śmierci, jednocześnie krytykują religię, dzięki czemu ich muza brzmi tak demonicznie, jak to tylko możliwe. Klasyki takie jak Dawn Of Possession, Here In After czy Close To A World to jedne z najbardziej piekielnych albumów w historii nie tylko death metalu, ale i w ogólnie pojętej muzyce metalowej. Konsekwencja, jaką wykazywali się przez prawie czterdzieści lat, sama w sobie jest imponująca, więc fakt, że ich najnowszy (dwunasty już w dorobku) album zatytułowany Descent, jest jednym z najlepszych jak dotąd. Nie powinno to jednak nikogo dziwić. Został on wydany 10 kwietnia 2026 roku nakładem wytwórni Nuclear Beast, a za produkcję odpowiedzialny jest Zach Ohren.

Trzeba otwarcie przyznać, że Ross Dolan i Robert Vigna zawsze byli siłą napędową zespołu i ten album nie jest żadnym wyjątkiem. Styl grania riffów Roba można wręcz uznać za twórcę gatunku, który dziś znamy jako dysonansowy death metal. Już w otwierającym krążek These Vengeful Winds czujesz rosnącą temperaturę - jestem wręcz bombardowany dezorientującymi riffami i gardłowymi rykami, które brzmią, jakby pochodziły od samego demona oraz perkusją, która wbija Cię prosto w otchłań piekła. W Immolation nie chodziło nigdy o melodię. I chociaż z pewnością prezentują ogromne umiejętności techniczne to bardziej zależy im na stworzeniu atmosfery, która sprawia, jakby skóra topniała z kości. Harmonie, będące dziełem Roba, są podstawą zespołu od samego początku jego istnienia. Mogą się wydawać monotonne, ale nadają grupie charakterystyczne brzmienie, którego żadna inna grupa deathmetalowa nie będzie w stanie naśladować. Wielu próbowało, ale tylko Immolation się to udało, a Descent jest tego dobitnym przypomnieniem. Mimo tego, że zawsze otaczała ich przytłaczająca ciemność to jednak ten album jest jeszcze bardziej złowrogi, niż poprzednie dokonania Amerykanów. Każda bowiem kompozycja tworzy atmosferę czystej rozpaczy, a przez te czterdzieści minut słychać jeszcze więcej uczucia beznadziei i udręki. Takie numery jak God’s Last Breath, Attrition, Bend Towards The Dark, False Ascent czy też tytułowy naprawdę pokazują zespół w jego najbardziej niegodziwej i grzesznej odsłonie. Wybrali idealny tytuł dla konkretnego albumu, ponieważ podobnie jak w ich ponadczasowym klasyku Close To A World Below, sprawia że słuchacz czuje się, jakby naprawdę zmierzał prosto z zaświatów.

Po prawie czterech dekadach bycia na deathmetalowej scenie Immolation nie musi niczego udowadniać. Wciąż tworzy muzę, bo czuje, że ma coś do powiedzenie. Niektórzy mogą twierdzić, że stworzyli już albumy podobne do tego, to jednak nigdy nie zawodzą. Starają się wzbudzić w słuchaczu tę desperację i przygnębienie, którą nadają każdemu albumowi miejsca w ich dyskografii. Descent to jeden z moich ulubionych albumów Immolation i spokojnie dorównuje najlepszym dziełom ze względu na ogólny klimat, jaki tworzy. Krążek ten nie próbuje zachwycić słuchacza nadmierną szybkością czy techniką, ale wywołuje poczucie grozy. To uczucie nie znika przez cały czas trwania i po raz kolejny dowodzi, że Immolation to jeden z najlepszych death metalowców w historii. Chociaż wiele zespołów skopiowało to konkretne brzmienie od czasu powstania Immolation, nikt nie potrafi zrobić tego tak dobrze jak oni, a Descent to kolejny dowód na to, że po prawie czterech dekadach wciąż są na szczycie. Jazda obowiązkowa!😈

Bartas✌☮

Niezaprzeczalny urok i zachwyt. Karnivool powracają po 13 latach z nowym albumem - "In Verses".

Pierwszy raz usłyszałem Karnivool w 2009 roku w audycji Noc Muzycznych Pejzaży Piotra Kosińskiego w Radiowej Trójce. Legendarny Kosiak prezentował wówczas drugi album grupy zatytułowany Sound Awake. Płyta zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Po czterech latach ukazał się krążek Asymmetry po czym zespół zamilknął na trzynaście lat. 6 lutego powrócił z genialną płytą In Verses. Zanim jednak przejdziemy do samej płyty to może najpierw kilka słów o samym zespole. Karnivool pochodzą z Perth i należą do tych zespołów, które w jakiś sposób utrzymały wierną rzeszę fanów i to nawet po tak długiej przerwie. Obecny skład ekipy to: Ian Kenny (wokal), Andrew “Drew” Goddard (gitara prowadząca), Mark Hosking (gitara),  Jon Stockman (bas) oraz Steve Judd (perkusja). Dwie rzeczy, które definiują Karnivool to energia i groove. Muzycy grają mieszankę rocka progresywnego i metalu, ale te ich celowe, mocne riffy są natychmiast zauważalne i porywają słuchacza. Znakomita zaś sekcja rytmiczna nadaje im charakterystyczną nonszalancję.

Ten ich nowy album ma niezaprzeczalny urok i zachwyt. Zawiera dziesięć kompozycji i trwa nieco ponad godzinę, ale nie wydaje się to wcale za długie. Otwierający krążek utwór Ghost zaczyna się niepokojącym ambientem i stonowaną perkusją, po czym przechodzi w absolutnie piorunujący riff. Australijczycy zawsze byli mistrzami nieprzewidywalnych riffów i zmiennych metrum i album In Verses nie jest tu wyjątkiem. Drone zawiera chwytliwe rytmy, ale wciąż udaje mu się przełamać oczekiwania. Aozora to kompozycja napisana dziesięć lat temu i niezaprzeczalny hit do śpiewania. Trwający ponad osiem minut Conversations, który nie brzmiałby nie na miejscu na wspomnianym na początku Sound Awake, a jednocześnie wciąż brzmi świeżo. Reanimation to utwór z gościnnym udziałem brytyjskiego gitarzysty Guthrie Govana, który - co jest zaskakujące - gra niesamowicie fajną solówkę w stylu soul. W All It Takes sekcja gitarowa - Goddard, Hosking i Stockman - jedne z najcięższych riffów na albumie, a Judd z łatwością przechodzi od szybkich i ognistych wypełnień do łagodnych rytmów. Wokal Kenny’ego na tym albumie brzmi jeszcze lepiej, niż kiedykolwiek. Największym zaskoczeniem był dla mnie zamykający krążek numer Salva. Zaczyna się on bowiem nieco żałobnie, a wers: There ain’t no place / I’d Rather Be / But I’ve gotta go sygnalizuje, że album dobiega końca. Jednak pod koniec nabiera łagodnego charakteru, a wybór instrumentów zaskakuje. 

Czy warto było czekać aż trzynaście lat na nowy materiał? Zdecydowanie TAK! In Verses to najlepsza rzecz, jaką zrobili od czasu mojego ulubionego Sound Awake. Jestem przekonany, że ten nowy materiał będzie ochoczo grany na żywo przez wiele lat. I mam nadzieję, że nie będę musiał czekać na kolejny album tyle czasu. Genialna płyta!💥 Bartas✌☮

Istota pierwotnego celu. Flea debiutuje z albumem "Honora".

 

Flea, jeden z najbardziej ekscentrycznych i ponadczasowych postaci współczesnej muzyki, nigdy nie stronił od odważnych deklaracji, zarówno muzycznych, jak i modowych. Jako rytmiczny kręgosłup Red Hot Chili Peppers i niezwykle utalentowany multiinstrumentalista, jego twórczy niepokój i swobodna natura od dawna są częścią jego atrakcyjności. Nie mogąc usiedzieć na dupie zbyt długo, w swojej kolejnej wielkiej przygodzie z debiutanckim albumem Honora, zdecydowanie wyłamuje się z przesiąkniętego funkiem chaosu i wkracza w coś bardziej intymnego, bardziej refleksyjnego i ostatecznie bardziej odkrywczego, niż kiedykolwiek wcześniej. Na długo przed trasami koncertowymi po stadionach i życia w Los Angeles, Flea - a właściwie Michael Balzary - był zanurzony w jazzie. Wychowany przez ojczyma, oddanego miłośnika jazzu, wcześnie dość poznał twórczość takich legend jak Miles Davis, Louis Armstrong czy Chet Baker, co skłoniło młodego Balzary’ego do wybrania trąbki jako swojego pierwszego kroku w muzyce. Lata później, zbliżając się nieuchronnie do sześćdziesiątych urodzin, podczas trasy koncertowej poczuł przyciągnięcie do punktu wyjścia, napędzany narastającym strachem, że bez powtórzeń ta część jego muzycznej tożsamości może całkowicie zniknąć. Nastąpiły dwa lata codziennych ćwiczeń i cicha, zdyscyplinowana reorganizacja, która dała początek Honorze. Na długo zanim ujrzała światło dzienne, nasz dzisiejszy bohater nigdy nie bał się tworzyć muzyki. Podczas gdy Papryczki zyskały reputację jednego z najbardziej światowych zespołów w historii, z niezwykle oddaną rzeszą fanów, tym razem Flea był zdany tylko na siebie. No, ok… nie do końca. Utworzył grupę złożoną z samych gwiazd, co tylko pogłębiło jego obawy, że słuchacze nazwą go pozerem. Okazało się jednak zupełnie inaczej - jego wybranymi ambasadorami była elitarna grupa wizjonerów muzyki współczesnej, w pełni podzielających jego wartości. 

Album Honora - nazwany na cześć ukochanego członka rodziny - rozpoczyna się od kompozycji Golden Wingship. Jej rozległy i nieco szalony wstęp nawiązuje do dźwiękowej interakcji Flea z Johnem Frusciante, a jednocześnie zdecydowanie ustawia tę dziedzinę jako swoją własną. Jest luźna, eksploracyjna i pełna energii. Od momentu utworu A Plea krążek w pełni oddaje jazzowe dziedzictwo Flea, z bogatymi dźwiękami instrumentów dętych blaszanych, przeplatającymi się z wyraźną linią basową, wzmocnioną delikatnymi smyczkami. Tekst nawiązuje do wieloletniego aktywizmu politycznego artysty, a jego głos przebija się z surową klarownością: there’s hate all around… Human beings, we’re here together. Utwór Frailed całkowicie przełamuje nastrój, a jego glitchy syntezatory i statyczne faktury przywodzą na myśl elektronika z albumu Maya Johna Frusciante, zanim instrumenty dęte wciągną go z powrotem w Honora. Całość emanuje psychodeliczną mgiełką, co nie dziwi, zważywszy na dobrze udokumentowane zamiłowanie muzyka do odmiennych stanów świadomości, opisane w jego pamiętniku Acid For The Children. Kozak, co nie? Morning Cry to kolejny, dymny, późnonocny i zawadiacki numer, niczym wyjęty prosto ze słabo oświetlonego baru, pełen improwizacyjnej pewności siebie. Reinterpretacje albumu są równie wymowne. Maggot Brain oddaje ducha George’a Clintona i Eddiego Hazela w bardziej medytacyjnym świetle, zaś Thinkin Bout You Franka Oceana sprowadza się do pojedynczej, bolesnej linii trąbki, która unosi się lekko wśród ambientowych pejzaży. To właśnie tutaj Flea prezentuje swoją eklektyczną muzyczną wiedzę, współpracując z legendami - zarówno starszego jaki młodszego pokolenia. Współpraca z Thomem Yorke’em i Nickiem Cave’em nadaje mu głębi, gdy Traffic Lights łączy Flea i Yorke’a w delikatnej, latynoskiej wymianie, z subtelną, lecz niezaprzeczalną chemią. Tymczasem w Wichita Lineman baryton Cave’a unosi się nad aksamitną aranżacją, podtrzymywany przez ciepły, toczący się kontrabas. Płyta powoli dobiega końca. Willow Weep For Me ponownie wprowadza zniekształcone partie syntezatorów pod ekspresyjną trąbkę Flea, a Free As I Want To Be zamyka wszystko. Jej zmienna struktura rozpoczyna się chaotycznym początkiem, dociekliwym środkiem i zdecydowanym, uspokajającym finałem, który odzwierciedla bieg życia samego artysty. Od burzliwej młodości, przed napędzaną nadmiarem sławę, po jasność odnalezioną w osobistej przynależności, płyta wydaje się mniej zakończeniem, a bardziej deklaracją intencji.

Na swoim debiucie Flea znalazł sposób na redefinicję swoich skromnych muzycznych korzeni, daleki jest on od próżności. To urzekająca chwila, w której muzyk na nowo odkrywa istotę pierwotnego celu, jednocześnie wciąż poszukując nowych znaczeń na swej muzycznej drodze. Kandydat do płyty roku 2026. Nie przegapcie!👆 Bartas✌☮